Waarbij het schoentje past.

Eulalie heeft dringend nood aan nieuwe kleren. Plots lijkt het of ze alles is ontgroeid.
Voor haar communie droeg ze een oud-roze herenschoen. Ik kocht ze een beetje op de groei. Maar och, de kleur en de stijl was er boenk op, me dunkt! ;)

Na een half jaar zitten de communieschoenen perfect. Mocht ze ze wat langer kunnen dragen zou dat een deel van mijn fout compenseren en bij gevolg mijn geweten sussen.
Het plan is om haar nieuwe garderobe af te stemmen op de roze schoentje. Gek plan, ik weet het!


In de H&M kocht ik alvast enkele leuke basics (zoals de skinny op de foto), maar een echte eyecatcher maak je uiteraard zelf!
Net als ikzelf, krijgt ook Eulalie een pocho. Eentje met een verbeterd draagcomfort, een kind moet meer dan alleen maar een knoopje dichtdoen.
Als basis werd een burdapatroon gebruikt, toegegeven...het zag er niet echt fris en hip uit! Een kleine make-over was op z'n plaats.

Burda cape nr. 9674
burdastyle.de




De cape werd wat minder wijd getekend.

 

In de zijnaden kwamen armsgaten.

De deelnaden schoof ik wat op richting middenvoor en kregen een stel handige steekzakken.

Omdat het 'stashvember' is, werkte ik met stofjes die nog in de stoffenkast lagen. 'Restjes' uit voorgaande projecten zoals je hier en daar kan zien.

Ze kan er weer even tegen, die Eulalie!

Volgend plan is een baggy broekje dat ... juist ja ... bij het schoentje past :)

Een poncho

Wanneer ik voorheen aan een poncho dacht, kreeg ik spontaan een beeld van Guatemaalse muziekband, op de rommelmarkt van Heist-op-den-berg. Ik bleef als kind altijd met opengesperde ogen en oren luisteren, tot mijn moeder aan mijn mouw trok en me daarmee weer op aarde bracht.
Waarschijnlijk hing een poncho door deze associatie nooit eerder in mijn garderobe. Maar toen ik twee weken terug in de Zara was, zag ik een heel ander exemplaar.

Poncho Zara

Ik was meteen verknocht, maar kocht het niet! Honderd euro stond op het prijskaartje. Velen zullen het wel herkennen, je bekijkt het kledingstuk aandachtig en komt tot de conclusie dat het zijn honderd euro misschien zelfs niet waard is. Een heel eenvoudige snit, dat kan ik ook! Een mens wordt kritisch wanneer hij naait.

Annita van de naailes gaf me een eeuwenoud patroon waarmee ik aan de slag ging. Net als de poncho in de Zara wilde ik vooraan twee 'gaten' waardoor je je handen kan steken, dus tekende ik twee deelnaden op het patroon.

Het is stashvember: er lag nog een oud lapje stof in mijn voorraad met het opschrift 100% WOOL. De kleur vond ik fantastisch. Vermits het lapje niet erg groot was, kortte ik het patroon in.

Ziehier...een poncho zonder panfluit.

http://www.hannevandersteen.be/sewing-community/november-stashvember/